296. ...

اللّهُمَّ صَلِّ عَلىٰ مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ وَ ابْعَثْ ثَوابَها إلىٰ قَبْرِ مرتضی...

و من، امشب مدام فکر می کنم؛

به او، به جوانی اش...

به نامی که انتهای این سلام آمده...

به نمازی که باید خوانده شود...

به سی سالگی اش...

به نوروز نود و سه ای که بود، و نود و چهاری که نیست...

به مهری که نرفتم...

به چشم های مملوء از دردش...

به بسکوییت مادری که خورد...

به مااااااااادرش...

آخ! مــــــــــــادرش:((.